Bütün o karanlık kurgunun, sarı duvarların ve cızırtılı floresanların ortasında duran şey aslında çok basit ama bir o kadar da ürkütücü: İnsan, özgürleşmek adına kendi üzerine kilitlediği kapıların anahtarını kaybetmiş durumda.
Metnin çekirdeğinde yatan ilk büyük trajedimiz bu: Çürümeyi Konfor Bellemek. Terapist Mary'nin travmalardan kaçmak ve zihinsel duvarları aşmak için önerdiği o "içsel pencere" fikri, danışanı Clark'ın elinde tam bir narsist zindana dönüşüyor. Clark, değişmenin ve iyileşmenin getireceği o sancılı sorumluluktan kaçmak için Backrooms'un yozlaşmış kopyalar matrisini seçiyor. Çünkü orada iyileşmek zorunda değil; dükkanını tanıtırken giydiği o abartılı korsan kostümünün devi olarak gezip, kendi çürütülmüş krallığında bir efsane gibi yaşayabilir. Yani insan, özgürleşmekten umudu kestiğinde kendi cehennemini mabet belleyip oraya tapan bir mahluka dönüşüyor.
İkinci büyük düğüm ise Kaçışın Geçirgenliği ve Klein Şişesi Paradoksu. Mary, o devleşmiş kopyayı çocukluğundan kalan beton parçasıyla ezip geçtiğinde kurtulduğunu sanıyor. Fakat fırlatıldığı yer yine bir camın, yine bir bürokratik yapının yanlış tarafı. İçi dışı olmayan bir yapıda yürüyoruz: Döngüyü kırdığını, o hayati pencereyi açtığını sandığın an, aslında başladığın yerin bir alt katındaki daha kötü, daha hafızasız bir kopyanın tavanında asılı kalıyorsun.
Metin, tam da bu noktada Mathieu Pageau'nun Anlam (Cennet) ve Madde (Yeryüzü) teorisini önümüze koyuyor:
Bir sayfadaki mürekkep sadece leke değildir, bir düşünceyi taşır.
Anlamı maddeden söküp aldığınızda geriye sadece işlevsiz lekeler, yani Backrooms'un o monoton sarı odaları kalır.
Anlamından koparılmış, hedefsizce kopyalanan her düzen, en nihayetinde en vahşi kaosa evrilir.
Ve en nihayetinde bu anlatı bizi Postmodern bir Narnia fantezisiyle baş başa bırakıyor. Narnia'da dolabın kapısından geçen çocuklar kendi dünyalarının ne kadar derin ve anlamlı olduğunu keşfederken; Backrooms'un kapısını aralayan modern insan, arkada daha ulvi bir evren bulmuyor. Sadece daha fazla dolap, daha fazla boş koridor ve derin bir anlam krizi buluyor.
Kutsal mekanlarını yitiren insanlık, bugün hedefsizce eşiklerde gezinip kendi ördüğü beton kutuların içinde nihilizmi gülümseyerek kucaklıyor.
~ S. Gamze Güçkıran Chartrand Cossette